राजु मास्टरको पहिलो अभिनयः चप्पल देखियो, अनुहार गायब
![](https://www.bidurkhabar.com/wp-content/uploads/2018/02/raju-master-11.png)
हास्य टेलिश्रृंखला मेरी बास्सैका ‘राजु मास्टर’ को वास्तविक नाम पनि राजु नै हो । थर पौडेल । मेरी बास्सैमा धुर्मुस-सुन्तली हराएपछि उनी प्रमुख पात्रका रुपमा आएका छन् र दर्शकहरुले नोटिस गर्न थालेका छन् ।
धेरै हास्यकलाकारले जस्तै राजुले पनि सन्तोष पन्तको तत्कालिन चर्चित सिरियल ‘हिजो आजका कुरा’ बाट आफ्नो संघर्ष यात्रा प्रारम्भ गरेका थिए । उनीसँग हामीले पहिलो अभिनयदेखि जीवनमा अन्य विभिन्न विषयमा पहिलो अनुभवबारे कुराकानी गरेका छौं ।
पहिलो अभिनयः चप्पल मात्र देखियो
हाँस्यकलाकार राजु माष्टर (राजु पौडेल) पाटन क्याम्पस पढ्थे । मनमा अभिनयको भूत सवार थियो । तर, कसले मौका दिने ?
नेपाल टेलिभिजनबाट प्रशारण हुने हाँस्य टेलिश्रृङ्खला ‘हिजो-आजका कुरा’ धेरै हाँस्य कलाकारको अभिनयको प्रारम्भ विन्दु थियो । राजु माष्टरले पनि त्यही बाटो रोजे ।
पाटन क्याम्पस पढ्दा डेरा थियो पाटनमै । साइकल चढेर धापासी हाइटमा धाउन थाले, सन्तोष पन्तको घरमा । जहाँ उनीजस्तै अरु ५०-६० जना केटाहरु बसेका हुन्थे । हरेक सोमबार सुटिङ हुन्थ्यो । सन्तोष पन्त आउँथे र टाउको गनेर बोलाउँथे । जो अगाडी छ उसैको पालो आउँथ्यो ।
तिहारको याम थियो । शहरदेखि गाउँसम्म ढकमक्क मखमली फूलेको थियो । दशै सकिएर तिहार आउँदै गर्दा मौसम आफैंमा घमाइलो हुन्थ्यो । राजु मास्टर उसैगरि साइकलको पाइडल खियाउदै धापासी हाइटमा पुगे ।
उसैगरि सन्तोष पन्त आए र टाउको गनेर बोलाए । १२ जना मध्ये राजु पनि परे । भन्छन्, ‘सात हप्ता धाएपछि मैले मौका पाएको थिएँ ।’
सुटिङमा गएपछि थाहा पाए, आफ्नो संवाद जम्मा एक शब्द रहेछ । केटाहरुले खेल्ने उरन्ठेउलो भैलोका विषयमा उक्त एपिसोड बनाईएको थियो । एक जना भट्याउथे भने राजुलगायत अरु १२ जनाले ‘भैली’ भन्थे ।
तैपनि उनी मख्ख परे । सुटिङ भयो । पोखरामा आमालाई फोन गरे । ‘आमा मैले सिरियलमा काम गरेको छु, हेर्नु है ।’ आमा पनि मख्ख । छोरा टिभीमा देखिन्छ भनेपछि उनले पनि गाउँका धेरै मान्छेलाई खबर गरिन् । घरको पिँढीमा टिभी थियो । आँगनमा मान्छे जम्मा भए ।
यता उनको कोठामा पनि साथीहरुको भिड उस्तै थियो । उनले वरपरका सबै साथीहरुलाई खबर गरेका थिए । टिभीमा हिजो-आजको कुरा आयो । सास रोकेर हेरे । तर, राजु मास्टर देखिएनन् ।’
‘उ उ म,’ राजु माष्टरले आफूले लगाएको चप्पल ठम्याए । तर, अनुहार देखिएन । खासमा ‘भैली भैली’ भन्ने दृष्यमा उनी जस्तै १२ जना थिए । तीमध्ये राजुले झुलुक्क आफ्नो चप्पल देखेर आफुलाई चिनेछन् अरुले थाहै पाएनन् ।
उनको भनाई अनुसार कलेज जानका लागि एक जोर जुत्ता थियो । अरु बेला चप्पलै लगाएर हिँड्ने गर्थे । ‘हिजो आजको कुरा’मा पनि चप्पल लगाएरै पहिलो पटक अभिनय गरेका थिए ।
पहिलो मोबाइल: पाँच दिनसम्म फोन आएन
राजु क्याम्पस पढ्दा मोबाइल बोक्ने युवाहरु बाक्लै देखिन थालेका थिए । राजुलाई पनि रहर लाग्यो र बालाई भने ‘मलाई पनि एउटा मोबाइल किन्दिनु ।’
पटक-पटक कर गरेपछि बाले ७ हजारमा नोकियाको १६ सय मोडलको सेट किनिदिए । सिम थिएन । सुरज चापागाइ ‘बान्द्रे’ले एउटा एनसेल (तत्कालिन मेरो मोबाइल) को सिम दिए ।
सिम राखेपछि पटक-पटक मोबाइल छाम्थे । नहराओस् भन्ने एउटा चिन्ता थियो भने फोन आयो कि भनेर पनि हेरिरहन्थे । पाँच दिनसम्म एक कल फोन पनि आएन । बान्द्रेलाई सिम फिर्ता दिएर एनटिसीको आफ्नै सिम हाले । त्यो पनि अरु कसैको सिम किनेका थिए उनले ।
पहिलो पारिश्रमिकः बुम समातेवापत ३ सय
मेरी बास्सैको सुटिङमा सुरुमा उनले बुम समाउने काम गर्थे । निर्देशक थिए दमन रुपाखेती । सुटिङ सकिएपछि उनैले सबैलाई पारिश्रमिक दिन्थे । पहिलोपटक दिनभरि बुम समातेवापत रुपाखेतीले उनलाई ३ सय रुपैंया दिएका थिए । पहिलो पारिश्रमिक अहिले पनि उनले जतनले राखेका छन् ।
पहिलो हवाई यात्रा : लुक्ला जाँदा सातो गयो
आकाशमा हवाइजहाज उडेको धेरै देखे पनि चढ्ने अवसर पाएका थिएनन् । पहिलो पटक लुक्ला जाने अवसर पाए । लुक्लाको बारेमा हल्का बुझे । सबैले भने, ‘नेपालको सबैभन्दा खतरनाक एयरपोर्ट त्यही हो ।’
तर, नगई सुखै थिएन । टिकट काटेर हवाईजहाजभित्र बसे । उडेपछि डर लाग्न थाल्यो । जब प्लेन लुक्लामा ल्यान्ड हुन लागेको थियो । पखेटाले पहाड छोए जस्तै देखियो । केही दिनअगाडि त्यही एअरपोर्ट छेउमा प्लेन दुर्घटना भएकाले पनि उनी आत्तिएका थिए ।
पहिलो विदेश यात्राः मलेशियामा नेपाली नै नेपाली
पहिलो पटक कार्यक्रमका लागि उनी मलेशिया गए । सोचेका थिए बिरानो ठाउँ, विरानो देश । एअरपोर्टमा पुगेपछि यसो हेरेको त जताततै नेपाली नेपाली । नेपाल हो कि मलेशिया छुट्याउनै गाह्रो भयो । अचम्म लाग्यो । कतिले सँगै फोटो खिचे । शहरमा चाहीँ चोरी निकै हुने रहेछ । आयोजकले पहिल्यै अथ्र्याएका थिए ।
पहिलोपटक मलामी : जीवनप्रति बैराग्य
पहिलो पटक आर्यघाट पुग्दा चितामा लास जलिरहेको थियो । अलि पर केही मान्छेहरु रोइरहेका थिए । कोही सम्झाउदै थिए । एकछिनपछि फेरि अर्को लास आयो । कोही रुन थाले कोही सम्झाउन । त्यो दृष्यदेखेपछि उनलाई लाग्यो ‘आखिर मान्छेहरु किन यसरी मरिहत्ते गर्छन् । आखिर एकदिन यसैगरि जानु नै छ ।’
- १ सरकारको स्वास्थ्य बीमाः ३५ सय तिर्दा वार्षिक १ लाखको सेवा
- २ नुवाकोटका सन्तोष उप्रेति होटल व्यवसायी महासंघको उपाध्यक्षमा निर्वाचित
- ३ सीमा नाकामा भिडन्त, एक सशस्त्र प्रहरी र आठ भारतीय व्यापारी घाइते
- ४ नुवाकोट आदर्श बहुमुखी क्याम्पसको निमित्त प्रमुखमा भोलाप्रसाद पाण्डे
- ५ चिसो बढ्यो, उच्च हिमाली भू-भागमा हल्का हिमपातको सम्भावना
प्रतिक्रिया